Δημοσιεύτηκε στις Δευτέρα, 03 Δεκεμβρίου 2018 00:00 | Γράφτηκε από τον/την Super User | | | Εμφανίσεις: 280
«Ο δάσκαλος που άφηνε τα παιδιά να ονειρεύονται»
«Le maitre qui laissait les enfants rever»
Η διεθνής εμπειρία έχει δείξει ότι η κινηματογραφική παιδεία μπορεί να συμβάλλει σε μια ρεαλιστικότερη πρόσληψη της πραγματικότητας, στην κοινωνιογνωσία, γεφυρώνοντας τις γνώσεις των ανηλίκων με τις εμπειρίες του εξω-κινηματογραφικού κόσμου.
Στην εποχή του θεάματος και των διευρυμένων κωδίκων επικοινωνίας μέσα από τις νέες ψηφιακές μορφές έκφρασης (κινηματογράφος, βίντεο, πολυμέσα, διαδίκτυο), ο ρόλος του κινηματογράφου επαναπροσδιορίζεται, αποκτώντας μια νέα παιδευτική διάσταση, η οποία, μπορεί να προσφέρει απεριόριστες δυνατότητες κοινωνικής μάθησης και αισθητικής καλλιέργειας στους ανήλικους θεατές.
Εκπαιδευτικοί πρωτοβάθμιας (δάσκαλοι και νηπιαγωγοί) και δευτεροβάθμιας παρακολούθησαν στο 2ο διήμερο της επιμόρφωσης την προβολή της ταινίας «Το κόκκινο μπαλόνι» και εργάστηκαν συνεργατικά πάνω σε αυτήν.
Εκπαιδευτικοί, καθώς και ο Σύλλογος γονέων και κηδεμόνων του σχολείου και όχι μόνο μπορούν να το εντάξουν στα προγράμματά τους.
Το 2ο Πιλοτικό Πρόγραμμα Επιμόρφωσης και Εφαρμογής της Παιδαγωγικής Freinet(Φρενέ) στο ελληνικό δημόσιο σχολείο 2018-2019 έχει επεκταθεί και στους νομούς Κορινθίας, Αργολίδας και Αρκαδίας.
Για περαιτέρω ενημέρωση επισκεφθείτε την παρακάτω διεύθνση
http://pilotikofreinet.weebly.com/
Λίγα λόγια για την ταινία
Ο Πασκάλ είναι ένα παιδάκι που είναι κυρίως γνωστό επειδή βρήκε ένα κόκκινο μπαλόνι. Το κόκκινο μπαλόνι αυτό όμως, ακολουθεί τον Πασκάλ σε όλο το Παρίσι. Η βόλτα τους αυτή, χτίζει μία αποτύπωση του Παρισιού των 50ς, ανόμοια με οτιδήποτε άλλο έχουμε δει από ταινίες της εποχής.
Στην ταινία του Albert Lamorisse τα χρώματα είναι ζωντανά και ατμοσφαιρικά, η ιστορία της μαγευτική στην απλότητά της και το τοπίο της είναι μια εκδοχή της πόλης του φωτός χαρούμενη.
"Γιατί πρέπει να χαμηλώνουμε στο επίπεδο τους, να σκύβουμε, να διπλωνόμαστε, να καμπουριάζουμε, να γινόμαστε μικροί".
Σε αυτό το σημείο δεν έχετε δίκιο. Δεν είναι αυτό που κουράζει περισσότερο.
Είναι κυρίως το γεγονός ότι είμαστε υποχρεωμένοι να σηκωνόμαστε στο ύψος των συναισθημάτων τους. Να τεντωνόμαστε, να υψωνόμαστε στις μύτες των ποδιών μας. Για να μην τα πληγώσουμε.